Bujku: i’urti shkrimtarë,
ma suluni -kallami i’holl-
grian dheratë, t’thata, t’egra,
si mbi lëpush shtruar ta djelli
shkruan një storia a’vjetëra:
“Avilaqa potisurë nga djersatë
plëhë... mbrujturë nga lodhja
-si ndë një magja drurish-
mbi kurmi përulurë bujkut”.
Këndon cënxëran, të i’panjohur dimar. |
Il contadino: saggio scrittore,
con l’aratro -fine calamo-
graffia la terra, arsa, selvaggia,
come su foglio disteso al sole
scrive una storia antica:
“Solchi bagnati dai sudori
polvere... impastata dalla fatica
-come su madia di legno-
sul corpo curvo del contadino”.
Canta la cicala, allo sconosciuto inverno. |
